Meble

bogatti_lubimy_meble_z_drewna

Lubimy Meble Drewniane

 

Meble drewniane

Drzewo to symbol życia i długowieczności. Od wieków drewno było sprzymierzeńcem człowieka: ogrzewało, było budulcem domu, z niego powstawały pierwsze narzędzia i przedmioty codziennego użytku. Dotyk ciepłych, drewnianych powierzchni daje nam poczucie bezpieczeństwa. Naturalne kolory wciąż do nas najlepiej przemawiają, cieszy nas łagodny rysunek słojów. Poszukując solidności, trwałości i naturalnego piękna, sięgamy po drewno - materiał, z którego powstają podłogi, drzwi i okna naszych domów.

W naszych domach meble drewniane są wciąż nieocenione

Choć zmieniły się technologie produkcji mebli, łatwo dostępne i popularne stały się meble do samodzielnego złożenia, to w naszych domach wciąż pojawiają się solidne meble drewniane, z których urody i funkcjonalności cieszymy się przez długie lata.

Lubimy meble drewniane - za ich wygląd i ich trwałość

Pewnie dlatego lubimy otaczać się przedmiotami z drewna. Nasze meble wykonane są z litego drewna oraz najwyższej jakości płyt wiórowych w okleinach naturalnych. Użyte surowce i lakiery są bezpieczne dla zdrowia i środowiska.

 

 

________________

Mała historia mebli drewnianych

To, z jakiego rodzaju drewna został stworzony dany mebel, świadczy o jego odporności, trwałości i ogólnej kondycji estetycznej. Gatunek drewna oraz jego pochodzenie, usłojenie, faktura i twardość wpływają na wygląd mebla.

Jakie gatunki drewna były i są używane do produkcji mebli drewnianych?

Meble drewniane epoki dębu

Całe średniowiecze i renesans zdominował dąb, który został wyparty dopiero na początku XVII wieku przez orzech. Dębowe deski służyły do wykładania ścian, tworzenia mebli i ornamentów. Dąb ceniony był za ogromną trwałość i odporność na robactwo, grzyby i pleśń. Materiał dębowy chętnie zastąpiono  przez wzgląd na trudność jego obróbki - długość schnięcia i dość sporą skłonność do odkształceń. Uformowanie dębu wymaga niemałej precyzji. Dlatego drewno dębu uważane jest za materiał szlachetny, z wiekiem jego kolor ciemnieje, zmieniając się na bardziej elegancki. Pod koniec XIX wieku powróciła moda dębowa.

Epoka orzechowa

W latach 1600 - 1730 meblarstwo zdominował orzech. To mocne, twarde i odporne drewno, choć znacznie łatwiejsze w obróbce i lżejsze. Meble drewniane z orzecha cechowała znacznie bogatsza wyprawa snycerska - nic więc dziwnego, gdyż epoka orzechowa rozwinęła się w epoce strojnego baroku.

Epoka mahoniowa

Cały XVIII wiek zdominował wiśniowy kolor mahoniu. A to dzieki hiszpańskim wyprawą geograficznym i poznaniu Hondurasu. Rokoko i klasycyzm to meble drewniane, projektowane przez takie sławy jak Chippendale i Sheraton. Największym problemem mahoniu była jego wysoka cena. To dlatego często stosowano go tylko do fornirów, a nie do tworzenia całego mebla.

Epoka satynowca

Znacie takie drzewo jak drzewo satynowe? To ulubiony materiał budulcowy mebli drewnianych Ludwika XV i Ludwika XVI. Drzewo satynowe, zwane też atłasowym, stosowane było do inkrustracji i w postaci fornirów.

Epoka hebanu

W XVII wieku ze swej precyzji i miłości do drewna zasłynęli antwerpscy stolarze, projektanci mebli. Meble drewniane tworzone dla elit nie mogły być produkowane ze zwykłych gatunków drewna. Pokrywane były fornirami z drewna egzotycznego. Mahoń to za mało. W połowie XVII wieku najcenniejszym gatunkiem był heban. Powstała grupa meblarzy ebenistów, którzy pokrywali meble cienkimi fornirami. Heban ceniono za twardość, czarny kolor, odporność i cenę samą w sobie. Heban pochodzi z Afryki i występuje w najróżniejszych odmianach. Dziś hebanowe forniry można wykonywać o grubości poniżej 0,1 mm!